Блаженные похабы

Страница 90 из 92

Mole M. Les mystiques musulmans, p. 10—12.

854

Goldziher I. Le dogme et le loi de Г Islam. Paris, 1920, p. 140.

855

Nicholson R. The Tadhkiratu Γ–Awliya of Shaykh Faridu’ d‑Din Attar. V. 1. London, 1905, p. 146.

856

ТримингэмДж. С. Суфийские ордены в исламе. М., 1989, с. 275.

857

Там же, с. 132.

858

Das Meer, S. 166; Bausani A. Note sul «Pazzo sacro» nell’ Islam // Studi e materiali di storia della religioni. V. 29. 1958, p. 99; Brunei R. Le monachisme errant dans l’lslam. Paris, 1955, p. 165; Dols M. W. Majnun, p. 366—422.

859

Das Meer, S. 287.

860

Riller H. Muslim Mystics Strife with God, p. 13.

861

Dols M. W. Majnun, p. 403.

862

The Kashf al‑Mahjub. The Old Persian Treaties on Sufism / Ed. R. Nicholson. London, 1976 (далее в главе ссылки на эту работу даются в тексте).

863

Dols M. W. Majnun, p. 387.

864

Эта область была «питательной средой для экстатической религиозности и корпоративно–религиозной жизни» (Taschner F. Beitrage zur Geschichte des Achis in Anatolien // Islamica. V. 4. 1929, S. 14).

865

Meier F. Рец. на: Abu’l‑Ila Afifi. Al‑malamatiyya. Kairo, 1945 // Oriens. V. I. 1948, p. 373—375.

866

Тримингэм Дж. С. Суфийские ордены в исламе, с. 51. Русский купец XVII в. Федор Котов описал иранских «юродивых» весьма похожими на «похабов», см.: Хождение купца Федора Котова в Персию. М., 1958, с. 47.

867

Rastogi Т. С. Islamic Mysticism Sufism. New Dehli, 1982, p. 27—28.

868

Rizvi S. A. A. A History of Sufism in India. V. 1. New Dehli, 1978, p. 379.

869

Dols M. W. Majnun, p. 407—498.

870

Тримингэм Дж. С. Суфийские ордены в исламе, с. 276—277.

871

Yazici Т. Kalandariyya// Encyclopedic de l’lslam. V. 4. Paris, 1978, col. 493—495; ТримингэмДж. С. Суфийские ордены в исламе, с. 43, 87; Mujeed М. The Indian Muslims. London, 1967, p. 303 etc.

872

Tafur Pero. Travels and Adventures, 1435—1439 / Transl. M. Letter. London, 1926, p. 71—72.

873

Winter M. Society and Religion in Early Ottoman Egypt. New Brunswick, 1982, p. 113—116.

874

Ср.: Raslogi Т. C. Islamic Mysticism Sufism, p. 56.

875

Dols M. W. Majnun, p. 413—415.

876

Ubicini М. A. Lettres sur la Turquie, p. 117.

877

Arduss J., Epstein L. The Saintly Madman in Tibet // Himalayan Anthropology. The Indo‑Tibetan Interface / Ed. J. F. Fisher. The Hague; Paris, 1978, p. 327—338.

878

Pasupata Sutram / Transl. Haripada Chakraborti. Calcutta, 1970, p. 8—15.

879

Ingalls D. Cynics and Pasupatas. The Seeking of Dishonour // Harvard Theological Review. V. 55. 1962, p. 286—291.

880

Ibid., p. 293. Автор противопоставляет их киникам и выводит оба течения из шаманизма (р. 296—297).

881

«Намеренная имморальность» индийских аскетов вообще — довольно известное явление (см.: Holek F. Some Observations on the Motives and Purposes of Ascetism in Ancient India // Asiatische Studien. Bd. 23. 1969, S. 45).

882

Lieu S. N. С. The Holy Men and Their Biographers in Early Byzantium and Medieval China // Maistor. Classical, Byzantine and Renaissance Studies for R. Browning / Ed. A. Moffatt. Canberra, 1984, p.126—127.

883

Syrkin A. On the Behavior of the «Fools for Christ’s Sake» // History of Religions. V. 22. №2. 1982, p. 161—171; Feuerstein G. Holy Madness: The Shock Tactics and Radical Teachings of Crazy‑Wise Adepts, Holy Fools, and Rascal Gurus. New York, 1990, p. 205—206.

884

51 Lieu S. N. С. The Holy Men, p. 124—125.

885

Auguslini Sermo 681 I PL. V. 38. 1865, col. 436—437.

886

В частности, тот специфической вид святого безумия, который существовал в древней Ирландии и именовался geiltah, не имеет ничего общего с юродством, поскольку был лишь экстремальной формой покаяния см.: Михайлова Т. А. Ирландское предание о Суибне безумном или взгляд из XII в. в VII. М., 1999, с. 322—327.

887

Ambrosii Mediolanensis Opera / Ed. G. Schenkel. V. 2. Lipsiae, 1897, p. 18. В Византии практика исповеди в несуществующих грехах не являлась распространенной формой самоумаления. Про средневековых юродивых мы такого не знаем вообще.

888

Fritz J. — M. Le discours du fou au Moyen Age (Xlle‑XHIe s.). Paris, 1992, p. 316.

889

Conversio s. Afrae / Ed. B. Krusch // Monumenta Germaniae Historica. Scriptores rerum Merovingicarum. T. 2. Hannover, 1896, p. 55.

890

Cm.: Dorn E. Der siindinge Heilige in der Legende des Mittelalters. Miinchen, 1967, S. 74—90.

891

Gougaud L. Mulierum consortia: 1’etude sur le syneisaktisme chez les ascetes celtiques // Uriu. V. 9. 1921/1923, p. 148—150; Reynolds R. Virgines Subintroductae in Celtic Christianity // Harvard Theological Review. V. 61. 1968, p. 552—563.

892

Giraldus Cambrensis. Gemma ecclesiastica. II, 15 / Ed. T. S. Brewer. V. 3. London, 1863, p. 235; cf.: Willelmi Malmesburiensis De gestis pontificum Anglorum I I PL. V. 179. 1855, col. 1654.

893

Goffridi Epistula 47 I I PL. V. 157. 1854, col. 182—183; Marbodi Epistula 6 // Ibid. V. 171. 1854, col. 1481—1483. Ср.: Dalarun J. Robert dArbrissel et les femmes // Annales E. S. С. 39e annee. 1984, p. 1140—1146.

894

Caesarii Arelalensis Sermones. Pars 1 / Ed. D. G. Morin. Turn- holt, 1953, p. 180—184.

895

Ср.: PL. V. 73. 1849, col. 661 sqq.; 967 sqq.; Wilmarl A. Les redactions latines de la Vie dAbraham Eremite // Revue Benedictine. V. 50. 1928, р. 222—245; The Facetiae of the Mensa Philosophia / Ed. Th. Dunn // Washington University Studies. N. S. V. 5. 1934, p. 50; Catalogue of Romances in the Department of Manuscripts in the British Museum. V. 3. London, 1910, p. 514, 525, 591; Kohler R. Kleinere Schriften zur Erzahlenden Dichtung des Mittelalters. Bd. 2. Berlin, 1900, S. 389—393, 442—443; к примеру, Анастасием Библиотекарем в 868/9 г. было переведено на латынь житие Иоанна Каливита (Chiesa P. Le Vitae Romanae di Giovanni Calibita I I AB. V. 121. 2003, p. 46). Он же перевел житие Иоанна Милостивого, а значит, и историю о Виталии (PL, V. 73, 1849, col. 367—372).

896

Kohler R. Kleinere Schriften, S. 442—443.

897

Idem. Kleinere Schriften zur Marchenforschung. Weimar, 1898, S. 32—36.

898

См., например: PL. V. 73, col. 967, 1006.

899

Sulpicii Severi Libri qui supersunt / Ed. C. Holm. Vindobonae, 1866, p. 173.

900

Mussafia A. Ober die von Gautier de Coincy benutzten Quellen // Denkschriften der Kaiserlichen Akademie der Wissenschaften. Philosophisch‑Historische Klasse. Bd. 44. 1896, S. 26.

901

Ibid., S. 27.

902

Неизвестно в точности, о какой именно церкви Богородицы идет речь — их в Александрии было несколько, см.: Buller A. J. The Arab Conquest of Egypt. Oxford, 1902, p. 372, 385. Наиболее вероятна та, что располагалась на самом востоке города, около стен (Chronique de Jean, Eveque de Nikiou / Par H. Zotenber. Paris, 1883, p. 524, 548).

903

Mussafia A. liber die von Gautier de Coincy benutzten Quellen, S. 27.

904

Ibid., S. 28.

905

Les miracles de la Sainte Vierge / Par Gautier de Coincy. Paris, 1857, p. 573—592. Видимо, Готье де Куанси принадлежит авторство западного термина для юродивого «fu рог Dieu».

906

Jensen Н. С. Die «Miracles de Notre Dame par personnages» untersucht in ihrem Verhaltnis zu Gautier de Coincy. Bonn, 1892, S. 16—25.

907

Miracles de Nostre Dame par personnages. V. 3. Paris, 1878, p. 8 sqq.

908

Chanzand J. Fou. Dixieme conte de la vie des Peres. Geneve, 1971.

909

Ibid., v. 992—995.

910

Любопытно, что «восточный» след легенды о Феликсе позднее истаивает: уже в первой половине XIV в. под пером Жана де Сен–Квентин святой оказывается французом, а жизнь заканчивает архиепископом Безансона.

911

См.: Frilz J. — M. Le discours, p. 314.

912

Литературу см.: Муръянов М. Ф. Алексей Человек Божий в славянской рецензии византийской культуры // ТОДРЛ. Т. 23. 1968; Муравьев А. В., Ту рилов А. А. Алексий, человек Божий // ПЭ. Т. 2. 2001, с. 8—12.

913

De Gaiffier В. «Intactam sponsam relinquens». A propos de la Vie de S. Alexis//AB. V. 65, 1947, p. 161—184.

914

Gieyszlor A. Dobrowolne ubostwo, ucieczka ob swiata i sred‑niowieczny kult sw. Aleksego // Polska w swiecie. Warszawa, 1972, s. 21—40.

915

Sekommodau H. Alexius in Liturgie, Malerei und Dichtung I I Zeitschrift fur romanische Philologie. Bd. 2. 1956, S. 180.

Претензии к содержанию