Страница 161 из 167
539
Tertullian, Prescript, 45 Herodiani Herodem Christum (Messiam) esse dixerunt – Th Keim, Geschichte Jesu von Nazara, I, 177.
540
Fr. Barth, Die Hauptprobleme des Leben Jesu, 1918 S. 42.
541
Arn. Meyer, Die moderne Forschung über die Geschichte des Urchristentums, 73.
542
Wellhausen, Israelitische und Judiche Geschichte, 1921 S. 287.
543
Joh. Weiss, Die Predigt Jesu vom Reiche Gottes, 1900, S. 14–15.
544
Joh. Weiss, 5.
545
A. Schweitzer, Geschichte der Leben-Jesu-Vorschung, 1921, S. 40.
546
Joh. Weiss, Die Predigt vom Reiche Gottes, S. 100.
547
Clement, I, Epist, 23, 3.
548
M. Mauerenbrecher, Von Nazareth nach Golgotha, 1909, S 217.
549
Joh. Weiss, Die Predigt Jesu vom Reiche Gottes, 69.
550
Joh. Weiss, Das alteste Evangelium, 1903, S. 94.
551
Origen., in Jesu Nazar homel, 6, 4.
552
Tertull., Apolog, 39.
553
Soden, Hat Jesus gelebt? 1910, S. 35.
554
H. Lietzmann, Der Menschensohn, 1896, S. 26, 32, 40.
555
Lietzmann, 51, 57, 60–61.
556
Epist Barnab, 12, 10.
557
H. Monnier, Essai sur la Rédemption, 134 – Joh. Weiss, Die Predigt Josu vom Reiche Gottes, 165.
558
Alb. Schweitzer, Geschichte der Leben-Jesu-Vorsehung, 270–271.
559
Mischna Sukka, IV, 5.
560
Раввин в Стокгольме, Gotti Klein, 1st Jesu eine historische Persönlichkeit? 1910, S. 41.
561
Ch. Guignebert, La vie cachee de Jesus, 1921, p. 127.
562
W. Wrede, Das Messias-Geheimnis in den Evangelien, 1913, passim.
563
H. J. Holtzmann, Hand – Commentar zum N. T., 1901, I, 388 – Das messianische Bewusstsein Jesu, 1907, S. 35 – Wellhausen, Einleitung in die drei ersten Evangelien, 38, 92.
564
P. W. Schmidt, Die Geschichte Jesu, 1904, S. 158.
565
Clement. Al., Strom, 11, 45, V, 14, 57 – Resch, Agrapha, 70.
566
Barnab, Epist V, 8.
567
Wellhausen, Einleitung in die drei ersten Evangelien, 278, ар Wendland, Die Hellenistisch Romische Kultur, 191.
568
Omne periculum vitae tollit sabbatum – Talm Joma, VIII, 6 – Conservatio vitae pellit sabbatum – Talm. ap. Keim, geschichte Jesu von Nazara, III, 474.
569
Mechilta ad Exod 33, 14, ap Klausner, Jesus of Nazareth, 1929, p. 122.
570
Jeruschal. Talm. Peach, 1, 1.
571
Talm Joma, 23 a, ap Klausner, 321.
572
Berakoth, 17 a, ap. H, Monnier, Jesus dans sa mission historique, p. 130.
573
Слово rabbi Eleazar (около 270 г по P. X.), в Baba Bathra, 9 b, ap. Klostermann, Mattheus, 1927, S. 53.
574
Klostermann, 55.
575
Er. Barth, Die Hauptprobleme des Leben-Jesu, 1918, S. 40.
576
Klostermann, Mattheus, 40.
577
Wellhausen, Das Evangelium Johannes, 1908, S. 111.
578
Renan, L'Eglise Chretienne; 1923, p. 278.
579
Klausner, Jesus of Nazareth, 376.
580
Resch, Agrapha, 45.
581
Just. Dial. Tryph., XII.
582
Talmud, ар. Dalman, Jesus– Jeschua, 1922, S. 158.
583
Lotze, Mikrokosmus, 1869, S. XV. – Fr. Peebody, Jesus Christ el la question morale, 1909, p. 323.
584
Достоевский, Идиот.
585
D. R. Bultmann, Jesus, 161.
586
Origen., contra Cels, I, 18.
587
A. Jülicher, Einleitung in das N. T., 1906, S. 330.
588
Wernle, Die synoptische Frage, 1899, S. 205.
589
Alb. Schweitzer, Geschichte der Leben-Jesu-Vorschung, 1921, S. 37.
590
Fr. Barth, 104.
591
Weitzsäcker, Untersuchungen über die evangelische Geschichte, 1901, S. 290.
592
Joh. Weiss, Das älteste Evangelium, 355.
593
Pseudo-Mattheus, ар. Th. Keim, Die Geschichte Jesu von Nazara, I, 418.
594
Evang. Infant., c. 13.
595
Evang. Infant., ap. K. Hase, Geschichte Jesu, 84.
596
Renan, Les Eglises Chrétiennes, 514.
597
Renan, 518.
598
Naturalis rationis humanae lumini certi congnoscere posse, ар. Unamuno, L'agonie du Christ, 1926, p. 116.
599
Unamuno, 129.
600
Thomas Aquin., Quest, quodlibet., IV, 6.
601
Bern. Weiss, Das Leben Jesu, 1884, II, 419.
602
Wellhausen, Evangelium Matthei, 123–137.
603
Joh. Weiss, Die Schriften des N. T. II, 130.
604
Acta Johan., с. 93. – Henneke, Neutestamentaliche Apokryphen, 1924, S. 186.
605
August., Tract, in Johan., 36.
606
Wellhausen, Spitta, Carl Clemen.
607
Чтобы в этом убедиться, стоит только вспомнить такое «маленькое историческое сокровище», по слову Ренана, как беседа Иисуса с братьями, Ио. 7, 3–8.
608
Acta Thomae, с. 39, с. 47. – Walt. Bauer, Das Leben Jesu im Zeitalter des N. T. Apokryphen, 1909, S. 375.
609
Общее, во II веке, предание Церкви принимает один год служения Господня: если начало его – 15-й год правления кесаря Тиберия (Лк. 3, 1), то все время служения – от начала 29 года нашей эры до Пасхи 30-го. Но св. Ириней Лионский возражает против этого общего предания (11, 22, 5). – Knopf, Einleitung in das N. T., 1923, с. 241. – Ориген колеблется, но иногда склоняется к трем годам: predicatio fere annos très. – P. W. Schmidt, Die Geschichte Jesu, 1904, с. 129–130. – Евсевий (H. E., l, 10) стоит за несколько лет служения, неполных четыре; Иероним – за три года (15–18 Тиберия); также Епифаний (Haeres, 51, 23–26).
Так как ни один разумный человек не скажет о проповеднике, кончившем деятельность свою в том же году, в котором начал ее, как говорит Лука об Иисусе: «начиная служение, был лет тридцати» (3, 23), то этим свидетельством подтверждается, что служение Господне продолжалось больше одного года. – К. L. Schmidt, Der Rahmen der Geschichte Jesu, 1919, S. 31. – Судя по тому, что, при умножении хлебов, Господь велит «рассадить всех на зеленой траве» (Мк. 6, 29), а трава в Палестине высыхает уже в конце мая, – дело происходит не позже апреля, до Пасхи; а предшествующее умножению хлебов вырывание колосьев (Мк. 2, 23–28), – вероятно, после Пасхи; если так, то между 2-й и 6-й гл. Марка прошел или выпал целый год, что сближает Марка с Иоанном, в исчислении времени. – К. L. Schmidt, 191. – Lagrange, Marc, 169. – «Приближалась Пасха, праздник Иудейский» (Ио. 6, 4). В древних кодексах, по святоотеческим свидетельствам, не было
если так, то все хронологическое отличие IV Евангелия от синоптиков то, что у них служение Господне начинается после первой Пасхи 15-го года Тиберия, 29-го – нашей эры, а в IV Евангелии оно продолжается между двумя Пасхами (первая Ио. 2, 23: «Когда он был в Иерусалиме на празднике Пасхи»; вторая: «За шесть дней до Пасхи, пришел Иисус в Вифанию» (Ио. 12, 1).
По новейшим исследованиям, у Марка – 4 1/2, месяца служения, у Матфея – 5, у Луки – 4 1/2; но, судя по срыванию колосьев между Пасхой и Пятидесятницей, месяцы эти вмещают больше одного года (распределяются на два года); а по IV Евангелию, служение продолжается не меньше двух лет. – Windrisch, Die Dauer der öffentlichen Wirksamkeit Jesu (Zeitschrift der N. T. Wissensch., XII, 1911, S. 141 f.f.). – K. L. Schmidt, 12. – Alb. Schweitzer, Geschichte der Leben-Jesu-Forschung, 397, приходит к более смелому, чем убедительному, заключению, что проповедь Иисуса длилась, может быть, всего несколько недель.
610
August., De consensu evangelistarum, II, 21, 55, s. – K. L. Schmidt, 9.
611
В Лейденском папирусе W:
. – G. Anrich, Das antike Mysterienwesen, 1893, S. 89.
612
Joseph FI., Ant. XVIII, 2, 1. Dalman, Orte und Wege Jesu, 187–188. – Klostermann, Das Marcus-Evangelium, 1926, S. 75.
613
L. Schneller, Evangelien-Fahrten, 1925, S. 159.
614
Osk. Holtzmann, Christus, 1922, S. 73.
615
H. J. Holtzmann, Hand-Commentar zum N. T., I, S. 139 – Lagrange Marc, 166.
616
Joh. Weiss, Das älteste Evangelium, 212.
617
Lagrange, Marc., 171.
618
Evangel. Infant. – Acta Thomae, с. 13. – Keim, Geschichte 1867, I, 418–419. – Henneke, N. T. Apokryphen, 100.
619
Non per creationem sed per additionem extraneae materiae, in panes conversae – Thomas Aquin, Simma Theolog, III pars, qu XLIV, a 4, ad 4.
620
Joh Weiss, Der Schriften des N. T. I, 130.
621
С. Klemen, Die Entstehung des Johannes-Evangelium, 1912, S. 157 – Joh. Weiss, Das alteste Evangelium, 220.
622
Joh. Weiss, Das alteste Evangelium, 215.
623
Bern Weiss, Das Leben Jesu, 1884, II, 190.
624
K. Furrer, Das Leben Jesu Christi, 1905, S. 133–135.
625
Joh. Weiss, 218.
626
H. J. Holtzmann, Hand-Commentar zum N T, Die Synoptiker, 1901, S 80–81 – Capella Greca в римских катакомбах Присциллы.
627
Libanius, De vita sua. VIlI, – Walt Bauer, Das Johannesevangelium, 1925, S. 88.
628
Bern Weiss, Das Leben Jesu 1884, II, 200–201.
629
Origen., с. Cels, VI—Wrede, Das Messiasgeheimnis, 247.
630
Bern Weiss, Das Johannesevangelium, 1912, S. 117 – Joh. Weiss, Das alteste Evangelium, 222–223.
631
Th. Zahn, Das Evangelium des Johannes, 1921, S 323 – Tertul, Jodol 18 «refugit» В некоторых кодексах, Ss. Ss: «оставляет их, бежит» – Joh. Weiss, Das alteste Evangelium, 222.
632
Wellhausen, Einleitung in die drei ersten Evangelin, 1905, S. 115 Η. J. Holtzmann, Das messianische Bewustssein Jesu, 1907, S. 96.